Znajdziesz tu notatki z mojego życia w Italii. Dowiesz się, jak poznaję Włochy podczas wędrówek po jej ziemi oraz
w kontakcie z kulturą, literaturą i z wszystkim co włoskie. Opisuję swoje wrażenia z podróży bliższych i dalszych.
Piszę o tym co mnie zaciekawiło, zatrzymało uwagę, skłoniło do refleksji. Zapraszam.

poniedziałek, 5 maja 2014

Rocca di Manerba, klifowe wybrzeże nad Lago di Garda


Widok na Rocca Manerba od strony Parco Naturalistico

Rocca di Manerba to  piękne klifowe wybrzeże wcinające się daleko w jezioro Lago di Garda w jego południowo- zachodniej części.

W pierwszy majowy dzień tego roku udaliśmy się na kolejną wyprawę w te okolice. Tym razem nie interesowało nas niespieszne przecieranie szlaku w otoczeniu wybujałej roślinności w Parco Naturalistico. Nastawiliśmy się na długie kontemplowanie fantastycznych widoków i podziwianie rozległej panoramy.

Dotarcie do miejscowości Manerba nie było trudne, emocji dostarcza  pokonanie odcinka z centrum miasteczka na parking. Manewr wymijania na ciasnej i krętej drodze  przypomina przepychankę, kto nie zdąży schować się w zatoczce, albo w najbliższej bramie, zostanie staranowany  przez tych z naprzeciwka. Po emocjonującej jeździe na uspokojenie nerwów dobrze robi  filiżanka cappuccino z widokiem na zatoczkę San Felice, można się nimi raczyć na  tarasie restauracji nieopodal parkingu.

Warto zajrzeć do budynku  Muzeum Archeologicznego i zgłębić wiedzę na temat  historii wznoszącej się tu w przeszłości  twierdzy. Ścieżka za budynkiem  zaprowadza wprost do ruin dawnej fortecy- ostatniego bastionu oporu Longobardów przeciwko Frankom Karola Wielkiego.    


                                                                  Zatoka San Felice


Wyniosły krzyż góruje nad ruinami dawnej fortecy. Nie wiem, od jak dawna wznosi się  na szczycie urwiska, ale  zdążył się już zrosnąć z tym miejscem, o czym świadczy  stara legenda.

Dawno temu skałę Manerba zamieszkiwał okrutny wilk. Groźne zwierzę siało postrach wśród mieszkańców i nikt nie mógł zbliżyć się do skały. Mieszkańcy okolicy ogłosili nagrodę dla śmiałka, który pokona groźnego wilka. Zgłosiło się trzech młodzieńców. Pierwszym był cacciatore (myśliwy), który próbował zwabić wilka żywą przynętą. Zginął jednak zepchnięty przez zwierza  z wysokiego klifu. Drugim był peschatore ( rybak), który próbował złapać wilka w sieci. Jednak nie powiodło się i młodzieniec został strącony ze skały. Trzecim był contadino ( rolnik), ten osłaniając się wielkim krzyżem i naśladując głos wilka wywołał go z jaskini. Kiedy zwierzę wyszło z jaskini młody rolnik uskoczył, a wilk spadł w dół ze skały. Krzyż , którym osłaniał się młodzieniec przed wilkiem, stoi dziś na szczycie Rocca di Manerba.    



W przeszłości fortecę otaczał  potrójny  pierścień murów obronnych. W 776 r. Longobardowie dzielnie stawiali  tu opór  nacierającym wojskom  Karola Wielkiego. 
W średniowieczu w  kwadratowej wieży przetrzymywano wyrzutków i przestępców. Ostatecznie mury twierdzy zostały zburzone w 1574 na zlecenie Republiki Weneckiej.
Prowadzone tu badania archeologiczne odnalazły ślady kultury Etrusków, Galów i Rzymian.

Tablice informacyjne dla zwiedzających  przemawiają do wyobraźni  i przedstawiają  jak zmieniało się miejsce na przestrzeni wieków. Resztę dopowiadają stare kamienie, skruszałe mury dawnej fortecy, fascynujące  widoki na jezioro i roślinność w Parco Natruralistico. 



Ciepłe, popołudniowe powietrze nie ma takiej przejrzystości, jak w chłodne poranki i dal rozmywa się pozbawiona ostrości. Z wysokości 150 m wszystko wydaję się maleńkie, widziane jakby okiem Guliwera. Nie słychać nawet warkotu motorowych łodzi, kreślących białe ślady na  niezmąconym lustrze jeziora. Wzrok szybuje nad otwartą przestrzeń jeziora, daleko aż po wysokie szczyty Alp, niektóre jeszcze pokryte białymi czapami śniegu. Na niebie trwa swoisty spektakl światła  i kolorów. W zwartej masie chmur  szczelinami przebija się słońce i  wówczas wszystko wokół  zmienia  barwę- wzgórza, woda, niebo.  
Zachodnie wybrzeże usiane jest wysepkami, najmniejsza z nich to Isola dei Conigli (Wyspa Królików). Dalej przylądki Toscalono, Maderno, aż po miejscowość  Gargnano łagodnie schodzą do jeziora. Na wschodzie, nie tak odległy wydaje się półwysep Sirmione z ruinami Łaźni rzymskich. 
Wszystko to tworzy miejsce fascynującym, do którego chce się wracać.












4 komentarze:

  1. Bożenko, nasze zadziwienie wielką urodą świata sprawia, że tak wspaniale uświadamiamy sobie stwórczą energię, jaka pulsuje we wszystkim co istnieje...także w nas samych. Taka chłonność, wrażliwość, uważność, fakt, że nie tylko patrzymy, ale WIDZIMY, wprowadza nas często w doświadczenie niemal mistyczne, które jest udzialem ludzi kochających naturę, poetów.............,
    dzięki za piękno, ktorym się dzielisz tak hojnie...z ciepłem pozdrowień i uścisków, serdecznością pamięci.............

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aniu, dziękuję za wyczerpujący komentarz, pięknie potrafisz myśli ubrać w słowa. Cenię sobie każdy twój zapis pod moimi tekstami. Serdeczności.

      Usuń
  2. Bożenko, naprawdę piękne miejsce. Miałem okazję tam być. Pierwszy raz tam byłem w 1995 roku. W tym okresie nie było jeszcze zbudowanego podejścia do ruin przy krzyżu, jakie jest
    obecnie. Podejście było trochę strome i kamieniste. Wejście wymagało większego wysiłku,
    ale wynagrodziło pięknymi widokami. Patrząc w kierunku Salo na malowniczą zatoczkę usianą
    białymi punkcikami motorówek i żaglówek, coś pięknego. Z drugiej strony bardzo nisko tafla
    jeziora, co jakiś czas przecinana statkami wycieczkowymi. Płynącymi zapewne z Desenzano
    lub Sirmione na północ w stronę pięknych gór. Można długo siedzieć na tych kamieniach
    i podziwiać dzieło Stwórcy. Bożenko jestem pełen podziwu Twoich przepięknych opisów
    z różnych miejsc. Pozdrawiam Tadeusz Adamczewski.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszy mnie, że zainteresował ciebie mój tekst, ten ostatni i inne, i że mogę w jakimś stopniu przyczynić się do przywołania miłych wspomnień. Twój obszerny komentarz stanowi ładne dopełnienie mojego tekstu o Rocca di Manerba. Serdeczności.

      Usuń