Znajdziesz tu notatki z mojego życia w Italii. Dowiesz się, jak poznaję Włochy podczas wędrówek po jej ziemi oraz
w kontakcie z kulturą, literaturą i z wszystkim co włoskie. Opisuję swoje wrażenia z podróży bliższych i dalszych.
Piszę o tym co mnie zaciekawiło, zatrzymało uwagę, skłoniło do refleksji. Zapraszam.

wtorek, 2 września 2014

Jeszcze o wakacjach z Przemkiem



Na czas wakacji zamilkłam na blogu,  wszystkie  siły i czas  pochłaniała opieka nad wnukiem Przemkiem. W tym czasie podpierałam się słowami  meksykańskiej pisarki Laury Esquivel  cyt:„ Z wiekiem zrozumiałam, że zajęcia domowe- gotowanie, opieka- są równie ważne jak działalność społeczna i polityczna.- Naszą największą szansą na zmiany są dzieci. Naucz dziecko, jak opiekować się ludźmi, naucz je, że jest częścią kosmosu, natury, ponosi za nią odpowiedzialność, że musi się troszczyć o życie, o ziemię”.

Opiekowanie się Przemkiem przynosiło mi radość i odejmowało lat, jednak słowa pisarki nadały wagi moim zajęciom z wnukiem  i innego  znaczenia, spowodowały, że poczułam się lepiej ze świadomością  wypełniania  społecznej misji. Nie szczędziłam  sił na spacery do parku na plac zabaw, do ruin zamku, nad rzekę i Borghetto,  fantazjowałam i wymyślałam dziecięce zabawy, śpiewałam piosenki i wyliczanki, gotowałam w kółko zupę pomidorową, rysowałam kredą na asfalcie, kolorowałam kredkami, puszczałam mydlane bańki, grałam w piłkę, oglądałam zabawne kreskówki. Te wszystkie dziecięce zajęcia z wnukiem przypomniały mi czas, kiedy sama byłam młodą matką, cofnęły w  odległą  przeszłość i obudziły we mnie wewnętrzne  dziecko. Czuję się szczęśliwa, że  mogłam spędzić wakacje razem z wnukiem i  budować relacje bliskości. Sama nie wiem, skąd  biorą się we mnie wciąż nowe pokłady miłości i jestem zadziwiona tym, że tak bardzo można kochać wnuka?!       





2 komentarze:

  1. A mój Jerzyk skończył wczoraj 16 miesięcy!...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pojawienie się wnuków na świecie wiele zmienia w naszym życiu, nawet upływ czasu zaczynamy odmierzać wiekiem wnucząt. Cieszymy się, że tak szybko rosną, często zapominając o tym, że ten sam pędzący czas wpisuje się w naszą coraz starszą metrykę. Pozdrawiam ciebie Karolu i wnuka Jerzyka.

      Usuń